زاهدی مهمان پادشاهی بود

چون برسر سفره نشست کمتر از آن خورد که ارادت او بود

و چون به نماز ایستاد بیشتر از آن کرد که عادت او بود

تا ظن صلاحیت در حق وی به زیادت کنند

ترسم نرسی به کعبه ای اعرابی

 این ره که تو می روی به ترکستان است

چون به مقام خویش آمد سفره خواست تا تناول کند

پسری داشت صاحب فراست گفت ای پدر

باری در مجلس سلطان طعام نخوردی ؟ !

گفت : در نظر ایشان چیزی نخوردم که به کار آید !

پسر گفت : نماز را هم قضا کن که چیزی نکردی که به کار آید !

 (گلستان سعدی )