سهراب در شهر کاشان دیده به جهان گشود . او در سال 1332 دوره نقاشی دانشکده هنرهای زیبا را به پایان رسانید و همزمان در شعر و شاعری نیز رشد یافت.

او چشم به طبیعت داشت و از جهان پیرامون خود و اطرافیانش که اندکی از آنها از صداقت و صمیمیت انسانی برخوردار بودند پرهیز میکرد :

به سراغ من اگر می آیید پشت هیچستانم

 پشت هیچستان جاییست ،

 آدم اینجا تنهاست و در این تنهایی سایه نارونی تا ابدیت جاریست

 تخیل آزاد و بر روی هم گونه ای از سورئالیسم ( فراتر از واقعیت ) خفیف و جستجوی روابط متعارف اشیا و مفا هیم به وجهی شاعرانه و آمیخته با خیال پردازی از مشخصه های آشکار شعر سپهری است :

من کتابی دیدم واژهایش همه از جنس بلور

کاغذی دیدم از جنس بهار

...............................

در چراگاه ( نصیحت ) گاوی دیدم سیر

من الاغی دیدم ، ینجه را میفهمید

شعر سهراب ابتدا با انکار و انتقاد مواجه شد . شاعران و منتقدان شعر و شیوه شاعری او را نکوهیده و او را منفی نگر و بی مسولیت و رو یگردان از جامعه مردم معرفی کردند .اما سهراب بی توجه به این نکوهش ها به کار خود ادامه می داد ، با استفاده از صداها و کلمات موسیقی می آفریند ، موسیقی نرم و رویا بر انگیز شعر سهراب با هیچ شاعر دیگری اشتباه نمی شود.او برای بسیاری کسان بهترین نمونه یک هنرمند واقعی بود ، انسانی وارسته که به استعداد و توانایی های ذاتی خویش تکیه داشت :

اهل کاشانم

پیشه ام نقاشی است

تکه نانی دارم ، خرده هوشی ، سر سوزن ذوقی

گاه گاهی قفسی میسازم با رنگ

میفروشم به شما

تا به آواز شقایق که در آن زندانیست

دل تنهاییتان تازه شود

 تنها زیست و در این تنهایی از نیرنگ و دو رویی و تقلب دور بود ،او در سال 1359 در اثر ابتلا به بیماری سرطان خون در گذشت.با آنکه شعر او حاوی فضیلت های گمشده انسانی بود ، در زمان حیاتش مقبولیت عام پیدا نکرد ، از ده 60 به بعد گروه زیادی از شاعران و شعر دوستان به او روی آوردند و بر شعرش نقد و تفسیر نوشتند.

 ( روحش شاد و یادش گرامی )

گرفته شده از روزنامه طلوع شماره 868

صفحه 6     البته با اندکی تغییرات